نوشته های در غربت

…جواد ملایری جوان بلند قد و خوش بروروی ملایری که یک قاچاقچی بنام هم بود، نشسته بود کنار دکه جورج عرق فروش و با دو سه تا سیخ جگر و قلوه تازه و داغ حال میکرد که از خانه حاج حسینقلی پنبه دوز که او هم دو تا از پسرهایش از قاچاقچیهای عمده شهر بودند، آمدند و گفتند:”…آقا جواد اجازه میدهید داداشتان نقش علی اکبر را در شب تعزیه خانه ما داشته باشد؟” و جواد ملایری گفت:”… حالا کو تا شهادت حضرت علی اکبر….؟” و پسر حاج حسینقلی پنبه دوز گفت:”آقا جواد، پنج روز دیگه بیشتر وقت نداریم” و آقا جواد ملایری ناگهان استکان مشروبش را کوبید به بطری عرق می ایران می اهواز و فریاد زد:”حرامزاده های چرا زودتر به من نگفتید که گناه نکنم” و بعد ادامه داد، “خیلی خوب، باشه، ایرج بیاید علی اکبر شود، شاید خدا گناهان مرا ببخشد.”
شب تعزیه ایرج خان برادر جواد ملایری را خواباندند روی یک لنگه در و یک جفت پوتین سربازی پاره را هم دوختند به شلوارش که از زیر کفن قدش بلند نشان داده شود … چند تا کفتر چاهی را هم که به پاهایشان نخ بسته بودند، سردیگر نخها را به انگشتهای شصت پای حضرت علی اکبر گره زدند و لنگه در را چندین مرد قلچماق برداشته و روی شانه هایشان گرفتند و در حالیکه نوحه های معروف را می خواندند به طرف حسینیه شهر سرازیر شدند.
یک دسته سینه زن فریاد می زدند “ذوالجنا…کو پدرم…” و دسته دوم می گفت “خاک عالم برسرم!!” و ایرج خان، برادر جواد ملایری هم آرام آرام روی لنگه در به خواب میرفت و در حالیکه خودش هم  که علی اکبر بود به حال وروز علی اکبر گریه می کرد. ناگهان در خواب دید که یک مرد که عمامه سبز داست به خواب او آمد و گفت:”…آقا ایرج… همین حالا برو از آقا داداش تقاضا کن تا اسب مجروح و تنهای علی اکبر ناکام رابرای تو بخرد…”
آن شب مراسم تعزیه خوانی در اوج خود، با برخورد ماموران شهربانی اهواز و هیئت عزاداران به پایان رسید که در طول آن علی اکبر که چند ضربه چوب باتون جانانه به باسن او زده بودند ضجه کنان به طرف خانه شان دوید اما خوابی را که دیده بود همان شب برای برادرش تعریف کرد و برادرش هم که ایرج را دوست میداشت روزبعد اسب علی اکبر را برای او خرید و حالا ذوالجناح … به مالکیت ایرج درآمد و در محوطه اصطبل مانندی نزد عموی ایرج نگهداری می شد تا یک روز که ایرج بدیدن او رفت دید که از اسب علی اکبر خبری نیست، از عمویش که مشهدی غلامرضا نام داشت پرسید:” عمو غلامرضا…عمو غلامرضا، پس ذوالجناح کو…؟”
-”رفته سرکار”
و ایرج پرسید:”مگه دوالجناح هم کار می کند؟” و عمو غلامرضا خنده ای کردوگفت:” البته …ذوالجناح هم مثل پدرت باید کار کند”
و ایرج پرسید:”…چه کاری؟” و عمویش گفت:”او را بسته ایم به گاری و فرستاده ایم به کوره های آجرپزی… تا آجر بار گاری کنند و ذوالجناح گاری را ببرد سر ساختمان…”
وایرج کوچولو گفت:” ولی عمو جان شما که میگویی اسب حضرت علی اکبر هم باید مثل پدرت کار کند…مگر شما پدرم را به گاری بسته اید؟”
عمو غلامرضا گفت:”ایرج خان، پدرت در ده زندگی خوبی داشت…آن زندگی را ول کرد آمد شهر که زن شهری بگیره و شهری و متجدد بشه… و آمد اهواز با ننه ات ببخشید با مامانت عروسی کرد و حالا پدرت خیلی بیشتر از اسب حضرت علی اکبر کار می کنه و … خیلی هم گاریچی های اهواز از گاریچیهای سده بی رحمترهستند…”
ایرج پرسید:”عمو غلامرضا…پدرم که اسب نیست که گاریچی داشنه باشد..” و عمو غلامرضا گفت:”  ولی زن داداشم یعنی بتول خانم ، خودش نمره یک گاریچیه….؟!”