نوشته های در غربت

…جواد ملایری جوان بلند قد و خوش بروروی ملایری که یک قاچاقچی بنام هم بود، نشسته بود کنار دکه جورج عرق فروش و با دو سه تا سیخ جگر و قلوه تازه و داغ حال میکرد که از خانه حاج حسینقلی پنبه دوز که او هم دو تا از پسرهایش از قاچاقچیهای عمده شهر بودند، آمدند و گفتند:”…آقا جواد اجازه میدهید داداشتان نقش علی اکبر را در شب تعزیه خانه ما داشته باشد؟” و جواد ملایری گفت:”… حالا کو تا شهادت حضرت علی اکبر….؟” و پسر حاج حسینقلی پنبه دوز گفت:”آقا جواد، پنج روز دیگه بیشتر وقت نداریم” و آقا جواد ملایری ناگهان استکان مشروبش را کوبید به بطری عرق می ایران می اهواز و فریاد زد:”حرامزاده های چرا زودتر به من نگفتید که گناه نکنم” و بعد ادامه داد، “خیلی خوب، باشه، ایرج بیاید علی اکبر شود، شاید خدا گناهان مرا ببخشد.”
شب تعزیه ایرج خان برادر جواد ملایری را خواباندند روی یک لنگه در و یک جفت پوتین سربازی پاره را هم دوختند به شلوارش که از زیر کفن قدش بلند نشان داده شود … چند تا کفتر چاهی را هم که به پاهایشان نخ بسته بودند، سردیگر نخها را به انگشتهای شصت پای حضرت علی اکبر گره زدند و لنگه در را چندین مرد قلچماق برداشته و روی شانه هایشان گرفتند و در حالیکه نوحه های معروف را می خواندند به طرف حسینیه شهر سرازیر شدند.
یک دسته سینه زن فریاد می زدند “ذوالجنا…کو پدرم…” و دسته دوم می گفت “خاک عالم برسرم!!” و ایرج خان، برادر جواد ملایری هم آرام آرام روی لنگه در به خواب میرفت و در حالیکه خودش هم  که علی اکبر بود به حال وروز علی اکبر گریه می کرد. ناگهان در خواب دید که یک مرد که عمامه سبز داست به خواب او آمد و گفت:”…آقا ایرج… همین حالا برو از آقا داداش تقاضا کن تا اسب مجروح و تنهای علی اکبر ناکام رابرای تو بخرد…”
آن شب مراسم تعزیه خوانی در اوج خود، با برخورد ماموران شهربانی اهواز و هیئت عزاداران به پایان رسید که در طول آن علی اکبر که چند ضربه چوب باتون جانانه به باسن او زده بودند ضجه کنان به طرف خانه شان دوید اما خوابی را که دیده بود همان شب برای برادرش تعریف کرد و برادرش هم که ایرج را دوست میداشت روزبعد اسب علی اکبر را برای او خرید و حالا ذوالجناح … به مالکیت ایرج درآمد و در محوطه اصطبل مانندی نزد عموی ایرج نگهداری می شد تا یک روز که ایرج بدیدن او رفت دید که از اسب علی اکبر خبری نیست، از عمویش که مشهدی غلامرضا نام داشت پرسید:” عمو غلامرضا…عمو غلامرضا، پس ذوالجناح کو…؟”
-”رفته سرکار”
و ایرج پرسید:”مگه دوالجناح هم کار می کند؟” و عمو غلامرضا خنده ای کردوگفت:” البته …ذوالجناح هم مثل پدرت باید کار کند”
و ایرج پرسید:”…چه کاری؟” و عمویش گفت:”او را بسته ایم به گاری و فرستاده ایم به کوره های آجرپزی… تا آجر بار گاری کنند و ذوالجناح گاری را ببرد سر ساختمان…”
وایرج کوچولو گفت:” ولی عمو جان شما که میگویی اسب حضرت علی اکبر هم باید مثل پدرت کار کند…مگر شما پدرم را به گاری بسته اید؟”
عمو غلامرضا گفت:”ایرج خان، پدرت در ده زندگی خوبی داشت…آن زندگی را ول کرد آمد شهر که زن شهری بگیره و شهری و متجدد بشه… و آمد اهواز با ننه ات ببخشید با مامانت عروسی کرد و حالا پدرت خیلی بیشتر از اسب حضرت علی اکبر کار می کنه و … خیلی هم گاریچی های اهواز از گاریچیهای سده بی رحمترهستند…”
ایرج پرسید:”عمو غلامرضا…پدرم که اسب نیست که گاریچی داشنه باشد..” و عمو غلامرضا گفت:”  ولی زن داداشم یعنی بتول خانم ، خودش نمره یک گاریچیه….؟!”

علی مسعودی در غربت برای من یک راه نفس است و بسیاری اوقات هم، چاه مرتضی علی است.

او از بیست سالگی هشتاد ساله بوده… باور کردنی نیست که علی مسعودی چقدر تنهاست. اما او یک انسان متعهد نسبت به همسر و فرزندان و نوه ها و دوستان و…

طول همشهری گری ما در آمریکا ، مرا با او خیلی نزدیک کرده به حدی که می توانم او را در چند کلام بنویسم.

علی مسعودی “تلخ” است مثل “دوا” ولی همصحبتی با او مرا نشئه می کند. مثل داروهای “ضد درد” که در بیمارستان  به من می دادند یا “پوک” عمیق از دستان استخوانی و سوخته عماد رام در خانه دوست درویشم “نوری”… و درکنار بزرگواری به نام احمد شهیدی…..

علی مسعودی عزیز من است … صورتش در نگاه من به زیبایی صورت یک کودک معصوم است ولی بعضی ها از این صورت واهمه دارند، چون کار خودشان درست نیست.

علی مسعودی مرا به روزنامه اطلاعات برد وبعد مرا به اعتمادی سپرد، مجله جوانان. من اشتباه بزرگی  کردم، “اعتمادی” را ترک کردم وبه اطلاعات هفتگی رفتم. اشتباه بزرگی بود.

به هرحال ، زیر آسمان نیلگون ارواین، با علی مسعودی و نام ایران، خود به خود یک سرود می سازم…یک سرود وطنی که همان “همدلی” است و یکرنگی!

علی مسعودی “ستیزه جو” است و اگر با کسی میانه خوبی نداشته باشد، فریب “مخلصم” و “چاکرم” او را نمی خورد.

به هر حال خوشحالم که “مسعودی” را می شناسم. نویسنده و نقاش زمان ما و روزنامه نگاری که قدیمی نمی شود و هرگز “نان” را هم به “نرخ روز” نخورده است.

داشتم با خودم فکر میکردم که آیا در این غربت سی وچند ساله اصلا فکر کرده ام …که دخترک قهوه فروش با موهای طلایی و چشمان آبی با مهربانی از من پرسید که “کاپوچینو رااینجا  میخوری یا میبری؟” و پیش از آنکه جوابی بگیرد، گویی متوجه گم گشته ای من شده  و می داند که میمانم و میخورم … رفت و فنجان سفید و بزرگی را برایم انتخاب کرد و کاپوچینوی مرا که همان قهوه خودمان است را در آن ریخته به دست من داد.

تازه داشتم کاپوچینو را مزمزه می کردم که رفیقم زنگ زد و پرسید “عمو، کچایی؟” با بی حوصلگی گفتم که برای نوشیدن قهوه به Starbucks  آمده ام.

رفیقم با خنده گفت “عمو طبق معمول کاپوچینوی صهیونیستی؟!” بدون آنکه متوجه شوم، گلویم که حالا به یکباره به لبنان وصل شده بود، به صدا در آمده و گفت”اسغفرالله”. صدای آنطرف خط گفت” عمو ، راست میگم دیگه!” و من که انگار کارد تیز حزب الله زیر حنجره ام قرار گرفته بود با یک حالت دفاعی ابلهانه ،شروع کردم از کاپوچینو که حاصل ترکیب قهوه با مقداری کف و پف شیر بود دفاع کردن و بعد هم با مسخرگی گفتم “گاوی که شیر را داده مقصر است … صاحب مزرعه قهوه ایی  که جنس را به این شرکت می فروشد …” رفیقم گفت “هم گاوش در مالکیت صهیونیستها ست و هم مزرعه اش متعلق به آنهاست. بهتر است که نه به این پول بدهیم که اسلحه بخرد و نه به آن”

با بی حوصلگی و به تمسخر گفتم ” خوب رفیق عزیز، مجازات من گناهکار چیست؟” او هم به شوخی گفت “این مکالمه را همانطور که بین من و شما گذشت بنویس”.

گفتم “حتما” و قهوه را، ببخشید، کاپوچینوی صهیونیستی را تا آخر سرکشیدم .